دروغ چرا این سوت و کوری وبلاگستان رو من هم تاثیر گذاشته .

این روزها زندگی به آرومی جریان داره و ما هم سرمون با دخترکی که کم کم داره تلاش میکنه تا بدون کمک گرفتن از تکیه گاهی بلند شه و هربار که تشویقش میکنیم ذوق میکنه و میخواد برای خودش کف بزنه بی تعادل میشه و میافته زمین گرمه .

اگه عسلک کوچولومون نبود تا با شیرینکاریاش حالمون رو عوض کنه نمیدونم چطور میشد . شده عین طوطی و کارهای ما و مخصوصا باباش رو تکرار میکنه .

گوشی تلفن رو چون سنگین هست روی سرشونش میذاره و بجای الو میگه ایییییییییییییییییییی.

از سر و کولمون بالا میره و دست تو دماغ و چشم و گوشمون میکنه .

دیگه نه یه دست شویی راحت و نه یه حمام راحت نمیتونیم بریم چون یکی هست که بیاد پشت در واسته و به در بکوبه و طوری صدات کنه که کباب بشی.

کار بجایی رسیده که زمانهایی که خونه نیستم دنبالم تو حمام و دست شویی میگرده و هرچقدر هم که میبرن بهش نشون میدن که مامان اینجا نیست قبول نمیکنه حالا هرکی ندونه فکر میکنه من تمام عمرم رو اون تو میگذرونم.

البته این کارش دلیل داره یه بار که یواشکی میخواستم برم دوش بگیرم فهمید و اومد پشت در من هم دلم طاقت نیاورد در رو باز کردم بردمش تو زیر دوش حالا هر بار که من یا حتی باباش رو گم میکنه اونجا دنبالمون میگرده.

فقط اینو بگم هرکی فکر کنه این کوچولوها چون بچه هستن حالیشون نیست سخت در اشتباهه . هیچ چیز از نگاه تیز بینش دور نمیمونه ریز ترین چیزهایی رو که حتی فکرش رو نمیکنی می بینه .

تو چند روزه اخیر یه سرگرمی جدید یا یه جورایی دردسر جدید واسه خودم محیا کردم که هر وقت تونستم به نتیجه برسونمش میگم.

سعی میکنم کم کم اینجا رو از حالت یه جوری در بیارم اما خوب زمان میبره.

باز هم ممنون از دوستای خوبم که این روزها بهم دلگرمی میدادن.